Linda de Roos

Door mijn werk als Intensive Care-verpleegkundige besef ik me iedere dag dat het leven nu is, niet morgen of gisteren. Als ‘mens-zijnde’ zijn we totale kwetsbaarheid; in een seconde kan het aardse leven klaar zijn en worden we als tijdelijke golf weer de oceaan.
Levensvragen komen hier dagelijks aan de orde, omdat ik werk op de grens van leven en dood.
Daarnaast heb ik verschillende therapeutische opleidingen gevolgd.

De School voor Praktische Filosofie en Spiritualiteit heeft flink wat jaren deel uitgemaakt van mijn leven. De wijsheid die ik hier heb vergaard en het onderzoek wat ik heb gedaan is een essentieel onderdeel geworden van mijn leven en mijn ‘zijn’. Het heeft mij in contact gebracht met de non-dualiteit, het inzicht dat alles en iedereen één en dezelfde energie in beweging is. Ik ben jou en jij bent mij. Het leert mij met compassie naar mijzelf en naar mijn medemens te kijken.
Non-dualiteit is tevens mijn afstudeerrichting geweest op de Academie Integrale Menswetenschappen (SPSO) in Utrecht.

Uiteindelijk zegt bovenstaande niets over wie ik uiteindelijk echt ben. Ik ben de golf in de oceaan, de zandkorrel in de woestijn. Tegelijkertijd ben ik de oceaan en de woestijn, net als jij.

Mijn leven inspireert me tot schrijven. Mijn debuutroman ‘Achter de deur ben jij’ is in oktober 2017 verschenen, en mijn verhalenbundel ‘Flinterdun – Indrukwekkende ervaringen op de Intensive Care’ in mei 2019. Kijk op bol.com voor (mooie!) reviews.
De mooie ontdekkingen en overdenkingen beschrijf ik middels columns en artikelen, voor verschillende tijdschriften. Deze zijn te vinden onder het kopje ‘Inspiratie’. Dat het een bron van inspiratie voor je mag zijn!

“Toen ik klein was, voelde alles verbonden. Toen was er geen ‘ik’ of ‘jij’.
Het leven bewoog mij, in nieuwsgierigheid, in honger, in ontdekken en spelen, in verdrietig en blij zijn.

Totdat de taal erbij kwam en ik leerde dat ik Linda heette, anders dan jij.
Vanaf dat moment was er ineens afgescheidenheid, ben ik in een ‘ik’ gaan geloven die macht en controle heeft.

Maar niets is minder waar. Het leven beweegt mij, nog steeds.
Alleen geeft mijn ‘ik’ – die niet werkelijk bestaat – mij de illusie dat ik aan het roer sta, of op z’n minst invloed heb.

Vandaag glimlach ik om die illusie en laat me vol overgave bewegen.”